غزل جوان

عالم فدای یک سر موی تو یاعلیمنظومه ی تمام نمای خدا علیعادت به سجده سمت نجف دارد این سرم"أصبحت زائرا لک یا..." مرتضی علیاز قندهای کنج لبت سالیان سالسوهان پزی حوالی قم شد بنا علیای باب علم…باب بشر…ای اب غزل جوان...

وقتیکه می آیی تماما دلبری داری
در راه رفتن شیوه ی اغواگری داری
دل میبری پشت سرت از این پیاده رو
وقتیکه در مویت تِم خاکستری داری
در جنگ نامردانه ی گیسوی تو با باد
فهمیده ام که حربه های بهتری داری
من محو در یک گوشه با سیگار روی لب
وقتیکه در اوج ملاحت روسری داری ؛
ایمان من زلف کجت بر روی پیشانی است
انگار که در موی خود پیغمبری داری
با دامن و با روسری با تاب موهایت
وقتیکه می آیی...تماما...دلبری داری

نیمانجاری
بداهه

غزل جوان...

گفتم جات این جاست
گفت کجا؟
گفتم اینجا دیگه
همینجا که
لاکردار پیرمون کرد
وقتی که باس جَوونی میکردیم...

غزل جوان...

بلاتکلیف
درست مثل
"شاید مزاحمش باشم..."
عاشقش شدم
میخواستم کمی
تنها کمی
از دست رفتم
از دهان کهنه ام
زبان دردمند تقریبا یکبار هرگز نگفتن
که
ای کاش بدانی
ما بیرون شدگانیم.
بگذریم
این روزها ؛
حال مرا به پیروهنت واگذار کن.

غزل جوان...

به مُردن ادامه میدهم
حلواهای سوخته
روحم را
شاد نمیکنند

غزل جوان...

شب را به خیر کن عزیزم که مدتیست
شب های بی خیال تو بی خیر میشوند

نیمانجاری

غزل جوان...

هویار ؛

سرد بود سرد لای دستانت
بدن شاعری که جان میداد
آخرین لحظه ی حیاتش بود
به خودش باز تو را نشان میداد

شاعری که کمر به #قتل خودش
در میان اتاق سرد و نمور
بسته بود و پُک به پُک #سیگار
بی #تو یعنی جهان زنده به گور

به جهنم رود جهان بی تو
لحظه ی آخرالزمان یعنی
روی تختت خودت برای خودت
مُرده شور جهان بی معنی

نیما نجاری

غزل جوان...